آسیا به افتخار همایون و شهریار ایستاد/ پرندگان آسمانی فوتبال آذر۱۰

برچسب ها

نوشته های مشابه

اشتراک گذاری کنید

آسیا به افتخار همایون و شهریار ایستاد/ پرندگان آسمانی فوتبال

به گزارش “ورزش سه”، همایون بهزادی در ۱۴ دی ماه ۱۳۲۰ در خرم آباد به دنیا آمد و در سال ۱۳۳۸ در حالی که ۱۸ سال بود به تیم‌ملی دعوت شد، در حالی که ۱۸ ساله بود به تیم‌ملی دعوت شد، در حالی که علی دایی اولین بار در ۲۳ سالگی به تیم‌ملی دعوت شد.

مهمترین افتخار فردی علی دایی، انجام ۱۴۹ بازی ملی و زدن ۱۰۹ گل و کسب عنوان بهترین گلزن بین المللی فوتبال دنیاست و همایون بهزادی این افتخار را دارد که در سال ۱۹۶۹ به عنوان یکی از ۵ سرزن بزرگ فوتبال دنیا انتخاب شده است.

افتخارات تیمی بهزادی بیشتر است، او با تیم‌ملی قهرمان جام های ملت های ۱۹۶۸ و ۱۹۷۲ شده است، به المپیک ۱۹۶۴ توکیو و ۱۹۷۲ مونیخ هم صعود کرده است. با این حال در دوران حضور ملی همایون بهزادی، تیم‌ملی در مقدماتی جام‌جهانی شرکت نکرد، علی دایی با تیم‌ملی ۲ بار به جام‌جهانی صعود کرد و ۲بار در بازی های آسیایی ۱۹۹۸ و ۲۰۰۲ قهرمان شده است.

تماس های بین المللی در دوران همایون بهزادی اندک بود. در سال های ۴۱ تا ۵۱ که او برای تیم‌ملی بازی می‌ کرد تیم‌ملی ما حدود ۵۰ بازی انجام داد که در ۳۷ بازی همایون بهزادی حاضر بود و ۱۴ گل زد در حالی که طی سال های ۷۲ تا ۸۵ که علی دایی در تیم‌ملی بود. تیم‌ملی ما حدود ۱۸۰ بازی کرد که ۱۴۹ بازی با حضور دایی توام با ثبت ۱۰۹ گل بود، می‌ توان تصور داشت که اگر همایون بهزادی در زمان علی دایی بازی می‌ کرد، حدود ۱۰۰ بازی ملی و ۴۰ گل زده ملی داشت.

همایون بهزادی آقای گل جام ملت های ۱۹۶۸ آسیا شد، در جایی که دایی در سر صحنه آسیایی عنوان آریالای گلی را به دست آورد.

برای آنکه به درستی قیاسی برای بهزادی و دایی قائل باشیم باید شرایط برابر باشد، چه در زمانی بهزادی، فوتبالیست ها، حداکثر تا ۳۲ و ۳۳ سالگی بازی می‌ کردند اما در زمان دایی، سن متوسط ترک فوتبال به ۳۵ و سن حداکثری برای حضور در فوتبال به ۴۰ سال افزایش یافته بود. سال ۱۳۸۶ که دایی در ۳۸ سالگی با پیراهن سایپا کفش ها را آویخت برای همایون بهزادی برابر با سال ۱۳۵۸ بود که او، ۵ سال بود فوتبال را کنار گذاشته بود.

وجه تشابه این ۲ بزرگ این بود که هر ۲ در مقطعی بعد از پایان دوران بازی سرمربی پرسپولیس بودند و هر ۲ در مقطعی با دلخوری از پرش جدا شدند اما یک وجه افتراق عمده در عملکرد آنها وجود داشت؛ همایون در آبان ۵۴، حدود ۸ ماه بعد از ترک فوتبال در یک بازی با شکوه از فوتبال خداحافظی کرد در حالی که دایی با آن همه اعتبار بازی خداحافظی ملی نداشت.

دایی و بهزادی در فوتبال بهترین سرزنان هستند که این فوتبال سرزنان بزرگی مثل صمد مرفاوی، غلامحسین مظلومی، کریم باوی، غلامرضا فتح آبادی، پرویز مظلومی و … را داشته است، در حالی که دایی، غلامرضا فتح آبادی، پرویز مظلومی و … را داشته است، در حالی که دایی، حدود ۳۰ درصد گل های ملی خود را با ضربه سر زد (حدود ۳۵ تا ۴۰گل) اما همایون بهزادی صاحب تکنیکی بی نظیر در سرزنی بود. او در هنگام سر زدن بیشترین زمان توقف در آسمان و بالاترین ارتفاع را هنگام برخاستن داشت در حالی که قد او حدود ۱۰ سانتیمتر از قد دایی کوتاه تر بود.

روایت است که بهزادی برای این توانایی به همه ۲ توصیه می‌ کرد، اینکه تمرین پریدن به هوا و بازنگه داشتن چشم و دیگری شمردن اعداد یک تا ۱۰ در هنگام پرش به آسمان بود.

بهزادی در دوره خود محبوب تر از دایی در زمان ماست اما هر چه هست اینکه این ۲ مرد مشهور فوتبال ما، عزت و افتخار و مایه بالندگی فوتبال ما بودند و هستند.